روئینگ

روئینگ

روئینگ یکی از ورزش های قایقرانی است که در آن پاروها توسط قفل پارو به قایق متصل می شوند.

قایقرانی (به انگلیسی: Rowing) یکی از ورزش های قایقرانی است که در آمریکا به عنوان خدمه یا خدمه (به انگلیسی: crew) نیز شناخته می شود.این یک ورزش قایقرانی با استفاده از پارو است. تفاوت آن با سایر ورزش های قایقرانی در این است که پاروها توسط قفل پارو به قایق متصل می شوند، در حالی که پدال پارو را می توان چرخاند.

به طور کلی قایقرانی به دو رشته اسکالینگ و روئینگ سوئیپ تقسیم می شود. در اسکالینگ، هر نفر دو پارو و در پارویی جارویی، هر نفر یک پارو را با دو دست نگه می دارد.در مسابقات قهرمانی، کلاس های مختلفی از قایقرانی وجود دارد، از اسکالینگ تک تا قایق هایی با هشت ردیف پاروزن و یک پاروزن.

شروع قایقرانی رقابتی مدرن به اوایل قرن هفدهم برمی گردد، زمانی که مسابقات حرفه ای در رودخانه تیمز در لندن برگزار می شد.مسابقات آماتوری در اواخر قرن 18 با معرفی باشگاه های قایقرانی در مدارس دولتی بریتانیا آغاز شد.در اوایل قرن نوزدهم، باشگاه های قایقرانی در کالج های آکسفورد و کمبریج تأسیس شد.

پس از آن، کلوپ های قایقرانی عمومی به طور همزمان در انگلستان، آلمان و ایالات متحده شروع به کار کردند و در سال 1843 اولین باشگاه قایقرانی کالج آمریکایی در کالج ییل تشکیل شد.قایقرانی یکی از قدیمی ترین ورزش های المپیک است و در سال 1900 قایقرانی مردان و روئینگ زنان در سال 1976 به بازی های المپیک اضافه شد و در حال حاضر 150 کشور دارای فدراسیون قایقرانی هستند.اولین مسابقات قایقرانی مدرن با مسابقات حرفه ای آبی در بریتانیای کبیر آغاز شد که خدمات قایقرانی و تاکسی آبی را در رودخانه تیمز در Bendon ارائه کردند.

جوایز مسابقه اغلب توسط اصناف لندن و شرکت های کشتیرانی یا صاحبان ثروتمند خانه های کنار رودخانه شرط بندی می شد و ارائه می شد.قدیمی ترین سری مسابقات قایقرانی که هنوز برگزار می شود مسابقات کت و نشان داگت است که برای اولین بار در سال 1715 شروع شد و هنوز هم هر ساله از پل لندن تا چلسی برگزار می شود.باشگاه Leander که در سال 1818 تأسیس شد، قدیمی ترین باشگاه قایقرانی عمومی در جهان است.باشگاه Der Hamburger und Germania Ruder دومین باشگاه قدیمی است که در سال 186 تأسیس شد و شروعی برای قایقرانی به عنوان یک ورزش حرفه ای در آلمان بود و هنوز هم وجود دارد.در قرن نوزدهم، مسابقات شرط‌بندی در آمریکا مانند انگلستان رایج شد و باشگاه قایق‌های ناراگانست منحصراً برای آسهای قایقرانی تبدیل شد.مسابقات رگاتای هاروارد-ییل بین هاروارد و کالج ییل در آمریکا به عنوان قدیمی ترین رویداد ورزشی قایقرانی شناخته می شود که از سال 1852 هر ساله برگزار می شود.

FISA برای اولین بار در سال 1893 مسابقات قایقرانی اروپا را برگزار کرد.در سال 1962 مسابقات جهانی قایقرانی به جهان معرفی شد.

تکنیک قایقرانی

در قایقرانی، ورزشکار به سمت عقب پارو می زند و از پاروهایی استفاده می کند که توسط قفل های پارو در جای خود نگه داشته شده اند تا قایق را به جلو و به سمت کمان قایق به حرکت درآورند.تفاوت قایقرانی با سایر قایقرانی در این است که پارو به وسیله قفل پارو به قایق متصل می شود در حالی که در سایر رشته های قایقرانی پارو هیچ ارتباطی با قایق ندارد.

پس از ورود پارو به داخل آب، پاروزن به پارو فشار وارد می کند تا قایق را به جلو براند که به فاز ضربه ای معروف است. حرکت پاروها در قایقرانی توسط دو نقطه مرجع اصلی تعیین می شود:

صید: نقطه ای که پارو در آب قرار می گیرد.

استخراج: که به عنوان نقطه رهاسازی یا تکمیل نیز شناخته می شود و زمانی است که پاروزن پارو را از آب بیرون می آورد.

هنگامی که پاروزن پارو را از آب بیرون می آورد، مرحله ریکاوری آغاز می شود و بدن پاروزن برای ضربه بعدی آماده می شود.پاروزن در حین گرفتن پارو را در آب می گذارد و با کشش و فشار دادن پاها صندلی را در جهت کمان قایق هل می دهد و در نتیجه قایق در آب به جلو حرکت می کند.موقعیت پارو در آب تقریبا ثابت است و از پارو به عنوان اهرمی برای به حرکت درآوردن قایق استفاده می شود.همزمان با باز شدن کامل پاها، پاروزن تنه را به سمت کمان قایق می کشد و سپس یازوها را به سمت سینه جمع می کند و دست ها را درست بالای دیافراگم به سینه می رساند

در پایان ضربه در حالی که پارو هنوز در آب است، دست ها به آرامی پایین می آیند تا پارو را از آب یا سوراخ پارو بیرون بکشند تا انرژی ذخیره شده در فنر پارو به قایق منتقل شود. و پارو با حداقل انرژی از آب خارج می شود. و انرژی را صرف پاشیدن آب نکنید. در مرحله استخراج، قایقران دسته پارو را به سمت پایین فشار می دهد تا به سرعت تیغه را از آب خارج کند و پارو را به سرعت می چرخاند تا با سطح آب موازی شود. گاهی اوقات این فرآیند پر کردن نامیده می شود.

در همین حال، پاروزن دسته پارو را از سینه دور می کند تا به محض بیرون آمدن پارو از آب خارج شود.پس از باز شدن بازوها، پاروزن بدن را به جلو حرکت می دهد.هنگامی که دست ها از روی زانو عبور می کنند، پاروزن پاها را به هم نزدیک می کند تا صندلی به سمت پشت قایق حرکت کند.در مقایسه با مراحل دیگر، عقب نشینی پاها کندتر اتفاق می افتد و به پاروزن یک لحظه استراحت می دهد و باعث می شود قایق در آب سر بخورد.ایجاد یک اسلاید کنترل شده و بهینه برای حفظ پایداری قایق و دستیابی به حداکثر سرعت ضروری است.هنگامی که پارو از آب خارج می شود، مرحله ریکاوری آغاز می شود که شامل هماهنگی حرکات بدن با هدف بازگرداندن پارو به موقعیت ورود به آب است.نزدیک به پایان زمان ریکاوری، قایقران پارو را عمود بر آب قرار می دهد تا ضربه دیگری را شروع کند.